Ξεχνάτε ραντεβού παρά τις υπενθυμίσεις, αφήνετε μισές δουλειές, χάνετε κλειδιά και χαρτιά, και στο τέλος της μέρας νιώθετε ότι τρέξατε πολύ χωρίς να φτάσετε κάπου; Πολλοί ενήλικες περιγράφουν ότι όλη τους τη ζωή «προσπαθούσαν διπλά» για πράγματα που στους άλλους φαίνονται απλά, και ότι κάποια στιγμή, συχνά μέσα από ένα άρθρο ή τη διάγνωση ενός παιδιού στην οικογένεια, αναρωτήθηκαν: «Μήπως έχω ΔΕΠΥ;».
Η ΔΕΠΥ σε ενήλικες (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας) δεν είναι θέμα τεμπελιάς ή έλλειψης θέλησης. Σε αυτόν τον οδηγό εξηγούμε πώς εκδηλώνεται στην ενήλικη ζωή, πώς τίθεται η διάγνωση και από ποιον, και πώς η ψυχοθεραπεία βοηθά στην οργάνωση, στα συναισθήματα, στις σχέσεις και στην αυτοεκτίμηση. Το NIMH περιγράφει τη ΔΕΠΥ ως ένα επίμονο μοτίβο απροσεξίας ή/και υπερκινητικότητας και παρορμητικότητας που δυσκολεύει τη λειτουργικότητα σε τουλάχιστον δύο τομείς της ζωής.[1]
Βασικά Σημεία
- Η ΔΕΠΥ ενηλίκων εκδηλώνεται με απροσεξία, ανησυχία και παρορμητικότητα που είναι επίμονες και επηρεάζουν τη ζωή σε περισσότερους από έναν χώρους, όπως η δουλειά και οι σχέσεις.
- Τα συμπτώματα ξεκινούν στην παιδική ηλικία, ακόμη κι αν η ΔΕΠΥ αναγνωρίζεται για πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή.
- Τη διάγνωση τη θέτει ψυχίατρος με εμπειρία στη ΔΕΠΥ, μετά από πλήρη κλινική εκτίμηση· ένα ερωτηματολόγιο από μόνο του δεν αρκεί.
- Συχνά συνυπάρχουν άγχος, κατάθλιψη, προβλήματα ύπνου και δυσκολία στη ρύθμιση των συναισθημάτων.
- Η ψυχοθεραπεία βοηθά στις δεξιότητες οργάνωσης, στη διαχείριση συναισθημάτων και στην αυτοεκτίμηση· η φαρμακευτική αγωγή, όπου χρειάζεται, είναι απόφαση του ψυχιάτρου.
Τι είναι η ΔΕΠΥ σε ενήλικες
Η ΔΕΠΥ είναι νευροαναπτυξιακή κατάσταση: ξεκινά στην παιδική ηλικία και, για αρκετούς ανθρώπους, συνεχίζει να επηρεάζει τη ζωή και στην ενηλικίωση. Σύμφωνα με το NIMH, στους ενήλικες η διάγνωση προϋποθέτει ενδείξεις ότι τα συμπτώματα υπήρχαν πριν από την ηλικία των 12 ετών, ακόμη κι αν η διάγνωση γίνει πολύ αργότερα.[1] Γι' αυτό η ΔΕΠΥ δεν «εμφανίζεται ξαφνικά» στα 35· συχνά απλώς δεν είχε αναγνωριστεί, επειδή ο άνθρωπος βρήκε τρόπους να αντισταθμίζει ή επειδή τα συμπτώματα ήταν πιο ήσυχα.
Το NHS σημειώνει ότι η ΔΕΠΥ μπορεί να εκδηλώνεται διαφορετικά στις γυναίκες, στις οποίες η απροσεξία συχνά περνά απαρατήρητη, σε σύγκριση με την πιο εμφανή υπερκινητικότητα που αναγνωρίζεται ευκολότερα.[2] Σε παγκόσμιο επίπεδο, συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση εκτίμησε τον επιπολασμό της επίμονης ΔΕΠΥ ενηλίκων (με έναρξη στην παιδική ηλικία) στο 2,58% και της συμπτωματικής ΔΕΠΥ ενηλίκων, ανεξάρτητα από την παιδική έναρξη, στο 6,76% του ενήλικου πληθυσμού για το 2020· τα ποσοστά μειώνονταν με την ηλικία.[4] Πρόκειται για διεθνή στοιχεία, όχι για ελληνικά.
Είναι επίσης σημαντικό να πούμε τι δεν σημαίνει ΔΕΠΥ. Όλοι ξεχνάμε, αφαιρούμαστε ή αναβάλλουμε. Η κούραση, το χρόνιο στρες, η αϋπνία, το άγχος και η κατάθλιψη μπορούν να προκαλέσουν σοβαρή δυσκολία συγκέντρωσης χωρίς να υπάρχει ΔΕΠΥ. Το NIMH τονίζει ότι στη ΔΕΠΥ τα συμπτώματα είναι πιο έντονα και πιο επίμονα από τις περιστασιακές αφαιρέσεις που έχουμε όλοι.[1]
ΔΕΠΥ ενηλίκων: συμπτώματα στην καθημερινότητα
Το NHS περιγράφει δύο μεγάλες ομάδες σημαδιών στους ενήλικες. Στην απροσεξία ανήκουν, μεταξύ άλλων, η εύκολη διάσπαση της προσοχής και η μνήμη που «ξεχνά», η δυσκολία να οργανώσετε τον χρόνο σας και το να χάνετε συχνά πράγματα όπως το πορτοφόλι, το κινητό ή τα κλειδιά. Στην υπερκινητικότητα και την παρορμητικότητα ανήκουν η πολλή ενέργεια ή η εσωτερική ανησυχία, η πολυλογία ή η διακοπή των άλλων στη συζήτηση και οι γρήγορες αποφάσεις χωρίς σκέψη.[2]
Απροσεξία και οργάνωση
Δουλειές που ξεκινούν με ενθουσιασμό και μένουν στη μέση, email που μένουν αναπάντητα, λογαριασμοί που ξεχνιούνται. Η προσοχή «φεύγει» στα βαρετά, αλλά μπορεί να κολλήσει για ώρες σε κάτι που σας ενδιαφέρει.
Ανησυχία και παρορμητικότητα
Στους ενήλικες η υπερκινητικότητα είναι συχνά εσωτερική: ένα μυαλό που δεν σταματά, δυσκολία να καθίσετε σε μια μεγάλη σύσκεψη, αγορές ή αποφάσεις της στιγμής, λόγια που βγαίνουν πριν τα σκεφτείτε.
Χρόνος και συναισθήματα
Πολλοί άνθρωποι περιγράφουν ότι «δεν νιώθουν» τον χρόνο: είτε τώρα είτε ποτέ. Συχνή είναι και η έντονη συναισθηματική αντίδραση, η απογοήτευση που ανεβαίνει γρήγορα και η ευαισθησία στην κριτική.
Η συναισθηματική πλευρά της ΔΕΠΥ
Η δυσκολία στη ρύθμιση των συναισθημάτων δεν είναι επίσημο διαγνωστικό κριτήριο, αλλά είναι από τα πιο κουραστικά κομμάτια για πολλούς ενήλικες. Ανασκόπηση των Shaw και συνεργατών στο American Journal of Psychiatry κατέληξε ότι η συναισθηματική απορρύθμιση είναι συχνή στη ΔΕΠΥ σε όλη τη διάρκεια της ζωής και συμβάλλει σημαντικά στις δυσκολίες λειτουργικότητας.[5] Στην πράξη αυτό σημαίνει εκρήξεις θυμού που μετά φέρνουν ενοχές, απογοήτευση που κρατά, ή ένα σχόλιο που «καίει» για μέρες. Αν σας αφορά, δείτε και τη σελίδα για τη διαχείριση του θυμού και τον οδηγό για τη διαχείριση δύσκολων συναισθημάτων.
Πώς μπορεί να φαίνεται η ΔΕΠΥ σε διαφορετικούς τομείς
Ο πίνακας είναι ενδεικτικός. Πολλά από αυτά τα σημάδια εμφανίζονται και χωρίς ΔΕΠΥ, γι' αυτό δεν χρησιμεύει για αυτοδιάγνωση.
| Τομέας | Τι περιγράφουν συχνά οι ενήλικες | Τι μπορεί να δουλευτεί στην ψυχοθεραπεία |
|---|---|---|
| Δουλειά και σπουδές | Αναβλητικότητα, προθεσμίες της τελευταίας στιγμής, λάθη από απροσεξία, δυσκολία με τις βαρετές εργασίες | Σπάσιμο εργασιών σε μικρά βήματα, εξωτερικές δομές και υπενθυμίσεις, ρεαλιστικός προγραμματισμός |
| Χρόνος | Υποτίμηση του πόσο κρατά κάτι, καθυστερήσεις, «τώρα ή ποτέ» | Ορατός χρόνος (ημερολόγια, χρονόμετρα), ρουτίνες, περιθώρια ασφαλείας |
| Σχέσεις | Ο σύντροφος νιώθει ότι δεν ακούτε, ξεχασμένες υποσχέσεις, εντάσεις για τις δουλειές του σπιτιού | Επικοινωνία, κατανομή ευθυνών, κατανόηση της ΔΕΠΥ και από τις δύο πλευρές |
| Συναισθήματα | Γρήγορος θυμός, απογοήτευση, ευαισθησία στην κριτική | Αναγνώριση και ρύθμιση συναισθημάτων, παύση πριν από την αντίδραση |
| Εικόνα εαυτού | «Είμαι ανίκανος», «κάτι δεν πάει καλά με μένα», χρόνια σύγκριση με τους άλλους | Αυτοεκτίμηση, αναγνώριση δυνατών σημείων, νέα αφήγηση για τον εαυτό |
Πώς γίνεται η διάγνωση της ΔΕΠΥ σε ενήλικες
Η διάγνωση της ΔΕΠΥ είναι ιατρική πράξη. Η βρετανική κατευθυντήρια οδηγία NICE NG87 ορίζει ότι η ΔΕΠΥ πρέπει να διαγιγνώσκεται μόνο από ειδικό, όπως ψυχίατρο, με εκπαίδευση και εμπειρία στη διάγνωσή της, μετά από πλήρη κλινική και ψυχοκοινωνική αξιολόγηση, που περιλαμβάνει συζήτηση για τη συμπεριφορά και τα συμπτώματα σε διαφορετικούς χώρους της καθημερινής ζωής, πλήρες αναπτυξιακό και ψυχιατρικό ιστορικό και πληροφορίες από τρίτους.[3] Το NHS περιγράφει ότι στους ενήλικες την εκτίμηση κάνει ειδικός στη ΔΕΠΥ, συνήθως ψυχίατρος, ο οποίος εξετάζει το ιστορικό των συμπτωμάτων, πώς ήταν ο άνθρωπος ως παιδί και πώς επηρεάζεται η δουλειά, η εκπαίδευση και οι σχέσεις του.[2] Στην Ελλάδα, τη διάγνωση ΔΕΠΥ ενηλίκων τη θέτει ψυχίατρος.
Τρία σημεία αξίζει να γνωρίζετε:
- Τα ερωτηματολόγια δεν δίνουν διάγνωση. Το NICE αναφέρει ότι η διάγνωση δεν πρέπει να βασίζεται μόνο σε κλίμακες βαθμολόγησης ή σε δεδομένα παρατήρησης· οι κλίμακες είναι χρήσιμα βοηθητικά εργαλεία.[3] Ένα online «τεστ ΔΕΠΥ» μπορεί να σας δώσει αφορμή για συζήτηση, όχι απάντηση.
- Τα συμπτώματα πρέπει να επηρεάζουν τη ζωή σε περισσότερους χώρους. Κατά το NIMH, οι ενήλικες χρειάζεται να έχουν τουλάχιστον πέντε συμπτώματα, παρόντα σε περισσότερα από ένα περιβάλλοντα, για τουλάχιστον έξι μήνες.[1]
- Η εκτίμηση εξετάζει και τι άλλο συμβαίνει. Το NICE συστήνει, ως μέρος της διαγνωστικής διαδικασίας, να εκτιμώνται οι ανάγκες, οι συνυπάρχουσες καταστάσεις, οι κοινωνικές, οικογενειακές και επαγγελματικές συνθήκες και η σωματική υγεία.[3]
Αν δεν είστε σίγουροι ποιος ειδικός κάνει τι, ο οδηγός μας για τη διαφορά ανάμεσα σε ψυχίατρο, ψυχοθεραπευτή και άλλους επαγγελματίες ψυχικής υγείας βοηθά να ξεκαθαρίσει τους ρόλους.
Τι συνυπάρχει συχνά με τη ΔΕΠΥ ενηλίκων
Οι ενήλικες με ΔΕΠΥ σπάνια έρχονται μόνο για τη ΔΕΠΥ. Το NHS αναφέρει ότι συχνά συνυπάρχουν κατάθλιψη, άγχος, προβλήματα εξάρτησης ή μαθησιακές δυσκολίες, όπως η δυσλεξία.[2] Το NIMH σημειώνει ότι τα προβλήματα ύπνου αφορούν έως και το 70% των ενηλίκων με ΔΕΠΥ και ότι η ΔΕΠΥ εμφανίζεται συχνά μαζί με άλλες ψυχικές δυσκολίες, κάτι που κάνει τη θεραπεία πιο σύνθετη.[1]
Η σύνδεση είναι κατανοητή. Χρόνια καθυστερήσεων, ξεχασμένων υποχρεώσεων και κριτικής από δασκάλους, εργοδότες ή συντρόφους αφήνουν σημάδια. Πολλοί άνθρωποι περιγράφουν ένα μόνιμο άγχος ότι κάτι θα ξεφύγει, χαμηλή διάθεση ή κατάθλιψη και μια αυτοεκτίμηση που έχει φθαρεί. Άλλοι αναγνωρίζουν επαγγελματική εξουθένωση από την προσπάθεια να «προλάβουν» με υπερπροσπάθεια, ή διαταραχές ύπνου, όπου το μυαλό ξυπνά ακριβώς όταν πρέπει να κοιμηθεί. Όταν η κατανάλωση αλκοόλ ή άλλων ουσιών έχει γίνει τρόπος να «ηρεμεί» το μυαλό, αξίζει να το συζητήσουμε ανοιχτά· δείτε τη σελίδα για τον αλκοολισμό και για τις εξαρτήσεις.
ΔΕΠΥ ενηλίκων: αντιμετώπιση και ο ρόλος της ψυχοθεραπείας
Η αντιμετώπιση της ΔΕΠΥ στους ενήλικες συνδυάζει συνήθως περισσότερα στοιχεία. Κατά το NIMH, οι πιο συνηθισμένες θεραπείες είναι η φαρμακευτική αγωγή, συνήθως διεγερτικά φάρμακα, και η ψυχοθεραπεία, όπως η συμπεριφορική και η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία, ενώ η αποτελεσματική αντιμετώπιση συχνά συνδυάζει περισσότερα από ένα στοιχεία.[1] Το NHS προσθέτει τις αλλαγές στον τρόπο ζωής, όπως η άσκηση και ο ύπνος, και τις προσαρμογές στον χώρο εργασίας.[2]
Το NICE συστήνει, όταν ενδείκνυται μη φαρμακευτική αντιμετώπιση για ενήλικες με ΔΕΠΥ, να προσφέρεται τουλάχιστον μια δομημένη, υποστηρικτική ψυχολογική παρέμβαση εστιασμένη στη ΔΕΠΥ με τακτική παρακολούθηση, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει στοιχεία ή πλήρη κύκλο γνωσιακής συμπεριφορικής θεραπείας.[3] Συστήνει επίσης να εξετάζεται η μη φαρμακευτική αντιμετώπιση μαζί με τη φαρμακευτική, όταν τα συμπτώματα συνεχίζουν να δυσκολεύουν τη ζωή παρά το όφελος από το φάρμακο.[3]
Τι δείχνει η έρευνα
Ανασκόπηση ανασκοπήσεων που δημοσιεύτηκε στο BMJ το 2025 βρήκε ότι στους ενήλικες η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία, όπως και ορισμένα φάρμακα, έχει τουλάχιστον μέτριας βεβαιότητας τεκμηρίωση για τη μείωση των συμπτωμάτων ΔΕΠΥ, με μέτριο μέγεθος επίδρασης· οι ερευνητές σημειώνουν επίσης ότι δεν βρέθηκαν μακροχρόνια δεδομένα υψηλής βεβαιότητας για καμία παρέμβαση.[7] Μετα-ανάλυση 70 μελετών με 5.152 συμμετέχοντες βρήκε ότι η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία για ενήλικες με ΔΕΠΥ συνδέεται με μέτρια βελτίωση της συνολικής λειτουργικότητας, που διατηρήθηκε στην παρακολούθηση, με τα ισχυρότερα αποτελέσματα στην επαγγελματική ζωή. Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι η ατομική μορφή και η μεγαλύτερη διάρκεια συνδέονταν με καλύτερα αποτελέσματα, αλλά και ότι ο κίνδυνος μεροληψίας και οι σύντομες περίοδοι παρακολούθησης απαιτούν προσεκτική ερμηνεία.[6]
Και τα φάρμακα;
Το αν χρειάζεστε φαρμακευτική αγωγή, ποια και σε ποια δόση, το αποφασίζει ο ψυχίατρος μετά από τη δική του εκτίμηση. Δεν τη χρειάζονται ούτε την επιλέγουν όλοι, και η ψυχοθεραπεία έχει τη δική της θέση στη δουλειά με τη ΔΕΠΥ. Αν ήδη παίρνετε φάρμακα, μην τα διακόψετε ή αλλάξετε χωρίς τον γιατρό σας. Η ψυχοθεραπεία συχνά βοηθά ακριβώς εκεί που το φάρμακο δεν φτάνει: στις συνήθειες, στις σχέσεις και στον τρόπο που βλέπετε τον εαυτό σας.
Πώς βοηθάμε με τη ΔΕΠΥ ενηλίκων στο Art of Mind
Στο Art of Mind δουλεύουμε με ενήλικες που έχουν ΔΕΠΥ, είτε έχουν ήδη διάγνωση είτε έρχονται για τις δυσκολίες τους στην οργάνωση, στα συναισθήματα και στις σχέσεις. Τη διάγνωση της ΔΕΠΥ τη θέτει ο ψυχίατρος· αν από τη συζήτησή μας προκύψει ότι αξίζει μια διαγνωστική εκτίμηση, σας προτείνουμε να απευθυνθείτε σε ψυχίατρο με εμπειρία στη ΔΕΠΥ ενηλίκων. Η πρώτη συνεδρία είναι κλινική: παίρνουμε το ιστορικό σας, κάνουμε μια αρχική αξιολόγηση των δυσκολιών σας στην καθημερινότητα και σχεδιάζουμε μαζί ένα πλάνο συνεργασίας. Αξιοποιούμε, όπου βοηθά, και τεχνικές της γνωσιακής-συμπεριφορικής προσέγγισης, όπως το σπάσιμο των εργασιών σε μικρά βήματα, τις εξωτερικές υπενθυμίσεις και την αναγνώριση των σκέψεων που οδηγούν στην αναβλητικότητα.
Βιοθυμική Ψυχοθεραπεία & Κλινική Ύπνωση
Μια βραχεία, ολιστική προσέγγιση που δουλεύει με τη σκέψη, το συναίσθημα και το σώμα. Βοηθά στη ρύθμιση των έντονων συναισθημάτων και στη δουλειά με τα χρόνια μηνύματα του τύπου «δεν είμαι αρκετός», ενώ η βαθιά χαλάρωση της κλινικής ύπνωσης, ως εργαλείο μέσα στη μέθοδο, προσφέρει μια εμπειρία ηρεμίας σε ένα μυαλό που σπάνια σταματά. Η μέθοδος
Συνθετική Συμβουλευτική
Εξατομικευμένη, δομημένη υποστήριξη με πρακτικά εργαλεία για την καθημερινότητα: ρουτίνες, οργάνωση του χρόνου, προτεραιότητες, διαχείριση των υποχρεώσεων στη δουλειά και στο σπίτι, επικοινωνία στη σχέση. Η μέθοδος
Online ή στην Πάτρα
Οι συνεδρίες γίνονται online σε όλη την Ελλάδα και για Έλληνες του εξωτερικού ή δια ζώσης στον χώρο μας στην Πάτρα, Κορίνθου 288. Για πολλούς ανθρώπους με ΔΕΠΥ, η online συνεδρία χωρίς μετακίνηση είναι πιο εύκολο να μπει στο πρόγραμμα.
Όταν η ΔΕΠΥ επηρεάζει τη σχέση, μπορούμε να δουλέψουμε και με τους δύο συντρόφους στη θεραπεία ζεύγους. Επανεξετάζουμε τακτικά μαζί σας την πορεία, γιατί οι στόχοι στη ΔΕΠΥ είναι πρακτικοί και μετρήσιμοι στην καθημερινότητα.
Συχνές ερωτήσεις
Μπορεί να έχω ΔΕΠΥ ενώ δεν είχα διάγνωση ως παιδί;
Ναι. Πολλοί ενήλικες λαμβάνουν διάγνωση για πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή. Για τη διάγνωση χρειάζονται όμως ενδείξεις ότι τα συμπτώματα υπήρχαν πριν από την ηλικία των 12 ετών.[1] Στην εκτίμηση βοηθούν συχνά σχολικοί έλεγχοι ή πληροφορίες από γονείς και αδέλφια.
Ποιος κάνει τη διάγνωση ΔΕΠΥ σε ενήλικες;
Ψυχίατρος με εμπειρία στη ΔΕΠΥ ενηλίκων, μετά από πλήρη κλινική και ψυχοκοινωνική αξιολόγηση.[3] Στο Art of Mind δουλεύουμε ψυχοθεραπευτικά με ενήλικες με ΔΕΠΥ, αλλά τη διάγνωση τη θέτει ο ψυχίατρος.
Αρκεί ένα online τεστ ΔΕΠΥ;
Όχι. Τα ερωτηματολόγια μπορεί να είναι χρήσιμη αφετηρία, αλλά η διάγνωση δεν πρέπει να βασίζεται μόνο σε κλίμακες.[3] Πολλά συμπτώματα, όπως η δυσκολία συγκέντρωσης, εμφανίζονται και στο άγχος, στην κατάθλιψη ή στην αϋπνία.
Μπορώ να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία χωρίς διάγνωση ΔΕΠΥ;
Ναι. Μπορούμε να δουλέψουμε με τις δυσκολίες που ζείτε, όπως την οργάνωση, τα συναισθήματα, το άγχος ή τη σχέση, ανεξάρτητα από το αν έχει τεθεί διάγνωση. Αν φανεί ότι μια διαγνωστική εκτίμηση θα βοηθούσε, θα το συζητήσουμε μαζί σας.
Βοηθά η ψυχοθεραπεία αν ήδη παίρνω φάρμακα για τη ΔΕΠΥ;
Συχνά ναι. Το NICE συστήνει να εξετάζεται η μη φαρμακευτική αντιμετώπιση μαζί με τα φάρμακα, όταν τα συμπτώματα εξακολουθούν να δυσκολεύουν τη ζωή.[3] Τα φάρμακα και τυχόν αλλαγές τους παραμένουν απόφαση του ψυχιάτρου σας.
Πώς κλείνω μια πρώτη συνεδρία;
Online, μέσα από το σύστημα κρατήσεων: επιλέγετε διαθέσιμη ημέρα και ώρα και πληρώνετε online. Η πρώτη συνεδρία κοστίζει 45 € για 45 λεπτά· δείτε όλες τις τιμές.
Χρειάζεστε άμεση βοήθεια;
Αν εσείς ή κάποιος δικός σας βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, καλέστε 112 (Ευρωπαϊκός Αριθμός Έκτακτης Ανάγκης) ή ΕΚΑΒ 166. Αν έχετε σκέψεις αυτοκτονίας: 1018, Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία (ΚΛΙΜΑΚΑ), 24 ώρες, 7 ημέρες, με αστική χρέωση. Για ψυχολογική στήριξη: 10306, Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης, 24ωρη, δωρεάν και ανώνυμα. Η ψυχοθεραπεία δεν υποκαθιστά την ιατρική ή ψυχιατρική φροντίδα όπου αυτή χρειάζεται.
Η ΔΕΠΥ δεν ορίζει την αξία σας
Στην πρώτη συνεδρία παίρνουμε το ιστορικό σας, κάνουμε μια αρχική αξιολόγηση των δυσκολιών σας και σχεδιάζουμε μαζί το πλάνο συνεργασίας. 45 λεπτά, online ή στην Πάτρα.
Κλείστε την πρώτη συνεδρίαΠηγές
- National Institute of Mental Health (NIMH). Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder in Adults: What You Need to Know. NIMH, 2024. nimh.nih.gov
- NHS. ADHD in adults. National Health Service (UK), 2025. nhs.uk
- NICE. Attention deficit hyperactivity disorder: diagnosis and management (NG87). National Institute for Health and Care Excellence, 2018, updated 2019. nice.org.uk
- Song P, Zha M, Yang Q, Zhang Y, Li X, Rudan I. The prevalence of adult attention-deficit hyperactivity disorder: A global systematic review and meta-analysis. Journal of Global Health, 2021;11:04009. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
- Shaw P, Stringaris A, Nigg J, Leibenluft E. Emotion dysregulation in attention deficit hyperactivity disorder. American Journal of Psychiatry, 2014;171(3):276-293. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
- López-Pinar C, Selaskowski B, Schulze M, et al. Cognitive behavioral therapy effects on global functioning, domain-specific functioning, and quality of life in adult ADHD: A comprehensive meta-analysis. Behaviour Research and Therapy, 2026;201:105026. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
- Gosling CJ, Garcia-Argibay M, De Prisco M, et al. Benefits and harms of ADHD interventions: umbrella review and platform for shared decision making. BMJ, 2025;391:e085875. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
