Ίσως όλα ξεκίνησαν με μια δίαιτα ή με μια περίοδο άγχους, και κάποια στιγμή το φαγητό έγινε το κέντρο της μέρας, μαζί με μια φωνή μέσα σου που λέει ότι «δεν πρέπει». Ή ίσως διαβάζεις αυτό το κείμενο ως γονιός, επειδή βλέπεις τον έφηβό σου να τρώει όλο και λιγότερο και να κλείνεται στον εαυτό του. Όταν ο φόβος να πάρεις βάρος και ο περιορισμός του φαγητού αρχίζουν να ορίζουν τη ζωή, μιλάμε για νευρική ανορεξία, μία από τις διατροφικές διαταραχές. Πριν από οτιδήποτε άλλο, αξίζει να ακούσεις ότι δεν φταις εσύ, ούτε εσύ ως γονιός: η νευρική ανορεξία δεν είναι καπρίτσιο ούτε κάτι που διαλέγει κανείς,[8] και είναι σοβαρή, αλλά αντιμετωπίσιμη.
Μια εικόνα που βοηθά είναι ο χάρτης. Η διατροφική διαταραχή σού δίνει έναν χάρτη όπου ο μόνος «σωστός» δρόμος περνά μέσα από όλο και περισσότερους κανόνες, και κάθε άλλη διαδρομή μοιάζει επικίνδυνη. Η ανάρρωση είναι η σταδιακή χάραξη ενός νέου χάρτη, που δεν τον σχεδιάζεις χωρίς βοήθεια αλλά μαζί με μια ομάδα: τον γιατρό σου, έναν διαιτολόγο-διατροφολόγο και τον θεραπευτή σου. Σε αυτό το άρθρο εξηγούμε τι είναι, πότε χρειάζεται άμεση ιατρική φροντίδα, τι προτείνει η έρευνα και τι μπορούν να κάνουν οι ενήλικες και οι γονείς εφήβων.
Βασικά Σημεία
- Η νευρική ανορεξία είναι σοβαρή διατροφική διαταραχή και ψυχική κατάσταση, όχι θέμα χαρακτήρα· από αυτήν μπορεί κανείς να αναρρώσει, με ρυθμό που διαφέρει για τον καθένα.
- Μπορεί να επηρεάσει σοβαρά την καρδιά και το σώμα, ακόμη και όταν ο άνθρωπος φαίνεται καλά· γι' αυτό η τακτική ιατρική παρακολούθηση είναι μέρος της θεραπείας.
- Λιποθυμία, αίσθημα παλμών ή ακανόνιστος χτύπος της καρδιάς και σύγχυση χρειάζονται άμεσα γιατρό ή κλήση στο 112 ή στο ΕΚΑΒ 166.
- Η θεραπεία είναι ομαδική δουλειά: ψυχοθεραπεία, γιατρός και διαιτολόγος, ενώ για τους εφήβους η οικογένεια έχει κεντρικό ρόλο.
- Στο Art of Mind δουλεύουμε με ενήλικες και εφήβους με νευρική ανορεξία και με γονείς που ανησυχούν, σε συνεργασία με τον γιατρό και τον διαιτολόγο.
Τι είναι η νευρική ανορεξία
Στην καθημερινή γλώσσα η λέξη «ανορεξία» σημαίνει συχνά απλώς έλλειψη όρεξης, και πράγματι αυτός είναι ο ιατρικός όρος για την απώλεια της όρεξης, ένα σύμπτωμα που μπορεί να έχει πολλές αιτίες και χρειάζεται εκτίμηση από γιατρό.[7] Η νευρική ανορεξία είναι κάτι διαφορετικό: είναι μια διατροφική διαταραχή και σοβαρή ψυχική κατάσταση, όπου ο άνθρωπος νιώθει την ανάγκη να κρατά το βάρος του όσο πιο χαμηλά γίνεται.[1] Ένας έντονος φόβος για την αύξηση του βάρους, ακόμη και όταν το βάρος είναι ήδη χαμηλό, και μια παραμορφωμένη εικόνα του σώματος σπρώχνουν προς όλο και μεγαλύτερο περιορισμό.[6]
Η νευρική ανορεξία μπορεί να εμφανιστεί σε κάθε ηλικία και σε ανθρώπους κάθε φύλου και σωματότυπου,[8] ενώ η οδηγία NICE σημειώνει ότι ο κίνδυνος για διατροφική διαταραχή είναι μεγαλύτερος στις ηλικίες 13 έως 17 ετών.[4] Δεν ξέρουμε με ακρίβεια τι την προκαλεί· η NHS αναφέρει, ανάμεσα σε άλλους παράγοντες, το άγχος, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση, την τελειομανία και το οικογενειακό ιστορικό.[1] Γι' αυτό η θεραπεία δεν αφορά μόνο το φαγητό, αλλά και όσα βρίσκονται από κάτω, όπως η τελειομανία και η χαμηλή αυτοεκτίμηση. Τη διάγνωση την κάνει γιατρός ή ψυχίατρος, με βάση τη συνολική εικόνα.
Πότε χρειάζεσαι ιατρική φροντίδα άμεσα
Η νευρική ανορεξία επηρεάζει και την καρδιά, το αίμα και τα οστά.[8] Το πιο σημαντικό είναι ότι η εμφάνιση μπορεί να ξεγελάσει: το Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ τονίζει ότι ακόμη και άνθρωποι που φαίνονται υγιείς μπορεί να έχουν διατροφική διαταραχή και να είναι πολύ άρρωστοι,[8] και ο οδηγός του Βασιλικού Κολεγίου Ψυχιάτρων για τα επείγοντα στις διατροφικές διαταραχές προειδοποιεί ότι ένας άνθρωπος μπορεί να διατρέχει υψηλό κίνδυνο ενώ φαίνεται καλά και έχει φυσιολογικές εξετάσεις αίματος.[5] Χαμηλά επίπεδα καλίου στο αίμα, για παράδειγμα, μπορεί να προκαλέσουν επικίνδυνες διαταραχές του καρδιακού ρυθμού.[6]
Κάλεσε τώρα 112 ή ΕΚΑΒ 166 αν εσύ ή κάποιος δικός σου λιποθυμά, έχει αίσθημα παλμών ή ακανόνιστο χτύπο της καρδιάς, σύγχυση ή δυσκολία να σκεφτεί καθαρά, ή κάνει εμετό με αίμα.[4][5] Αν υπάρχουν ζάλη, μυϊκή αδυναμία, έντονη κούραση, αίσθημα κρύου ή γρήγορη απώλεια βάρους, κλείσε ραντεβού με τον γιατρό σου χωρίς καθυστέρηση. Δεν χρειάζεται να φτάσεις σε κάποιο «όριο» για να ζητήσεις βοήθεια.
Η τακτική ιατρική παρακολούθηση, με εξετάσεις αίματος, μέτρηση της πίεσης και, όπου χρειάζεται, καρδιογράφημα, είναι μέρος της θεραπείας και την αποφασίζει ο γιατρός σου.[4] Η NICE συστήνει επίσης να μην κρίνεται η ανάγκη για θεραπεία μόνο από έναν αριθμό, όπως το βάρος ή η διάρκεια της δυσκολίας.[4] Οι διατροφικές διαταραχές συνδέονται επιπλέον με αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονικών σκέψεων και συμπεριφορών.[11] Αν έχεις σκέψεις να βλάψεις τον εαυτό σου, κάλεσε τώρα 1018 ή 112· περισσότερα θα βρεις στον οδηγό για τις σκέψεις αυτοκτονίας.
Ανορεξία: συμπτώματα σε σκέψεις, συναισθήματα, συμπεριφορά και σώμα
Ο πίνακας είναι ενδεικτικός και δεν κάνει διάγνωση· κάποια σημάδια μπορεί να έχουν και άλλες αιτίες, γι' αυτό τη σωματική εικόνα την εκτιμά γιατρός.
| Περιοχή | Τι μπορεί να παρατηρήσεις |
|---|---|
| Σκέψεις | Έντονος φόβος να πάρεις βάρος, πολλή σκέψη γύρω από το φαγητό, πεποίθηση ότι το σώμα σου είναι μεγαλύτερο απ' όσο είναι, δυσκολία να δεις ότι η απώλεια βάρους είναι σοβαρή[2] |
| Συναισθήματα | Άγχος γύρω από τα γεύματα, ενοχή μετά το φαγητό, πεσμένη διάθεση, ευερεθιστότητα όταν αλλάζει το πρόγραμμα |
| Συμπεριφορά | Παράλειψη γευμάτων ή πολύ λίγο φαγητό, αποφυγή του φαγητού με άλλους, αυστηρές τελετουργίες γύρω από το φαγητό, υπερβολική άσκηση, συχνό ζύγισμα[2] |
| Σώμα | Αίσθημα κρύου, ζάλη ή έντονη κούραση, κακή κυκλοφορία στα χέρια και στα πόδια, πονοκέφαλοι ή δυσκολίες στον ύπνο, φούσκωμα και δυσκοιλιότητα, ξηρό δέρμα ή τριχόπτωση, διακοπή της περιόδου[2] |
| Στους εφήβους | Καθυστέρηση στην ανάπτυξη ή στην εφηβεία, απόσυρση από κοινωνικές καταστάσεις που περιλαμβάνουν φαγητό[2][4] |
Η NICE ζητά να εξετάζονται και δυσκολίες που συχνά συνοδεύουν τις διατροφικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη, το άγχος και ο αυτοτραυματισμός.[4] Αν η έντονη δυσαρέσκεια για το σώμα είναι το κεντρικό σου βάρος, δες και τον οδηγό για την εικόνα σώματος και τη δυσμορφοφοβία. Αν ο περιορισμός εναλλάσσεται με επεισόδια υπερφαγίας και αντιστάθμισης, διάβασε τον οδηγό για τη νευρική βουλιμία, ενώ αν οι κανόνες αφορούν κυρίως την «καθαρότητα» του φαγητού, τον οδηγό για την ορθορεξία.
«Θέλω και δεν θέλω να αλλάξω»: γιατί η αμφιθυμία είναι κατανοητή
Πολλοί άνθρωποι με νευρική ανορεξία δυσκολεύονται να δεχτούν ότι η κατάσταση είναι σοβαρή,[2] και η αναγνώριση της δυσκολίας περιγράφεται ως μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της θεραπείας.[6] Αυτό δεν είναι πείσμα. Συχνά ο περιορισμός έχει γίνει ένας τρόπος να νιώθεις έλεγχο, σιγουριά ή αξία μέσα σε μια ζωή που μοιάζει χαοτική, και η ιδέα να τον αφήσεις μπορεί να τρομάζει.
Αν νιώθεις ότι ένα κομμάτι σου θέλει βοήθεια και ένα άλλο θέλει να μείνουν όλα ίδια, αυτό είναι πολύ ανθρώπινο. Δεν χρειάζεται να έχεις αποφασίσει τα πάντα για να κάνεις ένα πρώτο βήμα· αρκεί η περιέργεια να δεις αν υπάρχει άλλος δρόμος στον χάρτη. Η ανάρρωση είναι δυνατή, αν και μπορεί να χρειαστεί χρόνος και η πορεία είναι διαφορετική για τον καθένα,[1] ενώ σε μια μακροχρόνια μελέτη η ανάρρωση συνεχιζόταν ακόμη και πολλά χρόνια μετά την έναρξη, με περίπου δύο στους τρεις συμμετέχοντες να έχουν αναρρώσει στην τελευταία αξιολόγηση.[9]
Ανορεξία θεραπεία: τι προτείνει η έρευνα και γιατί χρειάζεται ομάδα
Η οδηγία NICE ζητά η φροντίδα για τη νευρική ανορεξία να είναι διεπιστημονική και συντονισμένη, με ενημέρωση για τη διαταραχή και παρακολούθηση του βάρους, της ψυχικής και της σωματικής υγείας.[4] Η NHS εξηγεί ότι η διατροφική καθοδήγηση από μόνη της δεν αρκεί για την ανάρρωση, γι' αυτό συνδυάζεται με ψυχολογική θεραπεία.[3] Με απλά λόγια: ο γιατρός παρακολουθεί το σώμα, ο διαιτολόγος-διατροφολόγος σχεδιάζει μαζί σου τη διατροφή και η ψυχοθεραπεία δουλεύει με τον φόβο και τα συναισθήματα που κρατούν τη διαταραχή.
Για ενήλικες
Για ενήλικες, η NICE προτείνει να εξετάζεται μία από τρεις ψυχολογικές θεραπείες ειδικά για διατροφικές διαταραχές: τη γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία για διατροφικές διαταραχές (CBT-ED), τη θεραπεία Maudsley για ενήλικες (MANTRA) και την εξειδικευμένη υποστηρικτική κλινική διαχείριση (SSCM).[4] Η φαρμακευτική αγωγή δεν προτείνεται ως μοναδική θεραπεία,[4] και όπου χρειάζεται για άλλες δυσκολίες, όπως η κατάθλιψη ή το άγχος, είναι απόφαση του γιατρού ή του ψυχιάτρου σου.
Για εφήβους
Για τους νέους κάτω των 18, η NICE προτείνει θεραπεία με επίκεντρο την οικογένεια, όπου οι γονείς στηρίζονται να αναλάβουν προσωρινά κεντρικό ρόλο στη διαχείριση του φαγητού, χωρίς να κατηγορείται ούτε ο έφηβος ούτε η οικογένεια.[4] Μια μετα-ανάλυση τυχαιοποιημένων μελετών κατέληξε ότι η οικογενειακή θεραπεία με εστίαση στη διατροφική διαταραχή είναι σήμερα η καλύτερη εξωνοσοκομειακή θεραπεία για εφήβους, όταν προτεραιότητα είναι η άμεση αποκατάσταση του βάρους.[10]
Ανορεξία σε εφήβους: αν ανησυχείς για τον έφηβό σου
Η NICE υπενθυμίζει στους επαγγελματίες ότι οι γονείς μπορεί να νιώθουν ένοχοι και υπεύθυνοι για τη διατροφική διαταραχή·[4] η διαταραχή όμως δεν είναι αποτυχία σου, και η παρουσία σου είναι από τα πιο πολύτιμα στοιχεία της ανάρρωσης.
Πρώτο βήμα: ο γιατρός
Το πρώτο βήμα είναι μια σωματική εκτίμηση από τον παιδίατρο ή τον γιατρό του εφήβου. Η NHS προτείνει να πεις στο αγαπημένο σου πρόσωπο ότι ανησυχείς, να το ενθαρρύνεις να δει γιατρό και να προσφερθείς να πάτε μαζί.[1] Η έγκαιρη βοήθεια δίνει τις καλύτερες πιθανότητες ανάρρωσης.[2]
Η κουβέντα χωρίς κατηγορίες
- Διάλεξε μια ήρεμη στιγμή, μακριά από το τραπέζι του φαγητού.
- Μίλα για τον άνθρωπο και όχι για το βάρος ή το φαγητό: για την κούραση, την απόσυρση, τη χαρά που λείπει.
- Μην μπεις σε διαπραγματεύσεις ή καβγάδες για το τι θα φάει· αυτό το δουλεύει η ομάδα θεραπείας μαζί με την οικογένεια.
- Άκου περισσότερο απ' όσο μιλάς και άφησε την πόρτα ανοιχτή για μια δεύτερη κουβέντα.
Φράση: «Σε αγαπάω και ανησυχώ για σένα. Δεν είμαι εδώ για να σε μαλώσω· θέλω να βρούμε μαζί βοήθεια.»
Για τον ίδιο τον έφηβο, επικοινώνησε πρώτα μαζί μας, ώστε να δούμε μαζί την κατάσταση και αν ταιριάζει η συμβουλευτική εφήβων δίπλα στην ιατρική παρακολούθηση. Οι γονείς μπορούν να ξεκινήσουν και με συμβουλευτική γονέων, για να βρουν ηρεμία και μια κοινή στάση, ενώ όπου βοηθά δουλεύουμε και με οικογενειακές συνεδρίες.
Φρόντισε και τον εαυτό σου
Η φροντίδα ενός ανθρώπου με διατροφική διαταραχή, είτε είναι παιδί σου είτε σύντροφος ή φίλος, εξαντλεί, και η NICE προτείνει να εξετάζεται στήριξη και για τα μέλη της οικογένειας, ώστε να μπορούν να διαχειριστούν τη δυσφορία που προκαλεί η κατάσταση.[4] Δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις· περισσότερα θα βρεις στον οδηγό για την εξάντληση των φροντιστών.
Τεχνικές που στηρίζουν τη θεραπεία της ανορεξίας
Οι τεχνικές που ακολουθούν απευθύνονται σε ενήλικες και στηρίζουν τη θεραπεία, δεν την αντικαθιστούν· το τι θα φας το σχεδιάζεις με τον διαιτολόγο και τον γιατρό σου.
Δύο φωνές
- Όταν ακούς μια σκέψη όπως «δεν το αξίζεις» ή «αν φας, θα χάσεις τον έλεγχο», σταμάτα για λίγο.
- Ρώτα: «Ποιος το λέει αυτό; Εγώ ή η διατροφική διαταραχή;»
- Γράψε δίπλα τι θα έλεγε η δική σου φωνή.
Φράση: «Αυτό το λέει η διατροφική διαταραχή, όχι εγώ.»
Γιατί βοηθά: όταν ξεχωρίζεις τη φωνή της διαταραχής από τη δική σου, αποκτάς απόσταση για να μην την ακολουθείς αυτόματα. Αν κάποιες φορές η φωνή είναι πιο δυνατή, δεν πειράζει· η απόσταση χτίζεται σιγά σιγά.
Το σχέδιο στήριξης
- Μαζί με τον θεραπευτή σου, γράψε ποιες στιγμές της μέρας είναι οι πιο δύσκολες.
- Δίπλα σε καθεμιά σημείωσε έναν άνθρωπο που μπορείς να ενημερώσεις και κάτι που σε ηρεμεί.
- Πρόσθεσε τα σημάδια που σημαίνουν ότι μιλάς αμέσως με τον γιατρό σου ή καλείς το 112.
Φράση: «Δεν χρειάζεται να τα βγάλω πέρα χωρίς βοήθεια. Έχω ένα σχέδιο και ανθρώπους.»
Γιατί βοηθά: ένα σχέδιο γραμμένο από πριν σού δίνει κατεύθυνση όταν η σκέψη θολώνει. Αν δεν το ακολουθήσεις μια φορά, δεν απέτυχες.
Ο χάρτης των αξιών
- Γράψε τι θέλεις να έχει η ζωή σου: ανθρώπους, σπουδές, ταξίδια, δημιουργία.
- Δίπλα σε καθένα σημείωσε τι σου παίρνει σήμερα η διατροφική διαταραχή από αυτό.
- Κράτα τη λίστα κάπου που τη βλέπεις και διάβασέ τη πριν από τις δύσκολες στιγμές.
Φράση: «Αυτό που θέλω για τη ζωή μου είναι πιο μεγάλο από τον φόβο μου.»
Γιατί βοηθά: οι αξίες σου θυμίζουν γιατί αξίζει η δύσκολη δουλειά της ανάρρωσης τις μέρες που το κίνητρο λείπει. Αν σήμερα η λίστα φαίνεται μακρινή, δεν πειράζει.
Λιγότερος έλεγχος του σώματος
- Σημείωσε για λίγες μέρες πόσο συχνά ελέγχεις το σώμα σου: καθρέφτης, ζύγισμα, σύγκριση ρούχων.
- Με τον θεραπευτή σου, διάλεξε έναν τρόπο ελέγχου να μειώσεις πρώτα, σταδιακά.
- Την ώρα που θέλεις να ελέγξεις, κάνε κάτι άλλο για λίγα λεπτά και παρατήρησε τι συμβαίνει στο άγχος.
Φράση: «Ο καθρέφτης δεν λέει την αλήθεια για την αξία μου.»
Γιατί βοηθά: ο συχνός έλεγχος του σώματος κρατά την προσοχή κολλημένη στο σχήμα και το βάρος και συνήθως φουντώνει το άγχος αντί να το ησυχάζει. Το ζύγισμα, όπου χρειάζεται, το κάνει η ομάδα θεραπείας σου.
Μια φράση αυτοσυμπόνιας
Τις δύσκολες μέρες, δοκίμασε να βάλεις το χέρι στην καρδιά και να πεις: «Περνάω κάτι πολύ δύσκολο. Αξίζω φροντίδα, όπως κάθε άνθρωπος.» Η ανάρρωση έχει μέρες δυνατές και μέρες ευάλωτες, και αυτό είναι φυσιολογικό.
Πώς βοηθάμε με τη νευρική ανορεξία στο Art of Mind
Στο Art of Mind δουλεύουμε με ενήλικες και εφήβους με νευρική ανορεξία και με τις οικογένειές τους, πάντα σε συνεργασία με τον γιατρό σου (παθολόγο, παιδίατρο ή ψυχίατρο) και με διαιτολόγο-διατροφολόγο, ώστε η ψυχοθεραπεία να πηγαίνει μαζί με την ιατρική παρακολούθηση. Στην πρώτη συνεδρία παίρνουμε το ιστορικό σου, κάνουμε μια αρχική αξιολόγηση, που περιλαμβάνει και την ιατρική σου παρακολούθηση, και σχεδιάζουμε μαζί το πλάνο συνεργασίας. Αξιοποιούμε, όπου βοηθά, και τεχνικές της γνωσιακής-συμπεριφορικής προσέγγισης, όπως την καταγραφή των σκέψεων γύρω από το φαγητό και το σώμα, τη μείωση του ελέγχου του σώματος και τη σταδιακή αντιμετώπιση καταστάσεων που αποφεύγεις.
Βιοθυμική Ψυχοθεραπεία & Κλινική Ύπνωση
Μια βραχεία, ολιστική προσέγγιση που βλέπει τον άνθρωπο ως σύνολο σώματος, συναισθήματος, σκέψης και σχέσεων. Μας βοηθά να καταλάβουμε τι εξυπηρετεί ο περιορισμός και να ξαναχτίσουμε τη σχέση με το σώμα· η κλινική ύπνωση χρησιμοποιείται ως εργαλείο μέσα στη μέθοδο, όπου ταιριάζει. Η μέθοδος
Συνθετική Συμβουλευτική
Εξατομικευμένη, δομημένη στήριξη με συγκεκριμένα εργαλεία για την καθημερινότητα: τις ώρες των γευμάτων, τις κοινωνικές καταστάσεις, την επικοινωνία με την οικογένεια και τη συνεργασία με την υπόλοιπη ομάδα θεραπείας. Η μέθοδος
Online ή στην Πάτρα
Οι συνεδρίες γίνονται online σε όλη την Ελλάδα και για Έλληνες του εξωτερικού, όταν ο γιατρός σου κρίνει ότι η σωματική σου κατάσταση είναι σταθερή, ή δια ζώσης στο γραφείο μας στην Πάτρα, Κορίνθου 288.
Συχνές ερωτήσεις
Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην ανορεξία και στη νευρική ανορεξία;
«Ανορεξία» είναι ο ιατρικός όρος για την απώλεια της όρεξης, ένα σύμπτωμα με πολλές πιθανές αιτίες που χρειάζεται γιατρό.[7] Η νευρική ανορεξία είναι διατροφική διαταραχή, με έντονο φόβο για την αύξηση του βάρους και περιορισμό του φαγητού.[1]
Μπορεί κάποιος να έχει νευρική ανορεξία χωρίς να φαίνεται πολύ αδύνατος;
Ναι. Άνθρωποι που φαίνονται υγιείς μπορεί να είναι πολύ άρρωστοι,[8] γι' αυτό η σοβαρότητα δεν κρίνεται μόνο από την εμφάνιση ή από έναν αριθμό.[4] Η ιατρική εκτίμηση είναι το πρώτο βήμα.
Αναρρώνει κανείς από τη νευρική ανορεξία;
Ναι. Η ανάρρωση είναι δυνατή, αν και μπορεί να χρειαστεί χρόνος και ο ρυθμός διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο.[1][9] Η έγκαιρη βοήθεια δίνει τις καλύτερες πιθανότητες.[2]
Δουλεύετε με εφήβους;
Ναι, με εφήβους και ενήλικες. Για εφήβους, επικοινώνησε πρώτα μαζί μας, ώστε να δούμε μαζί την κατάσταση· το πρώτο βήμα είναι πάντα μια σωματική εκτίμηση από τον παιδίατρο ή τον γιατρό. Οι γονείς μπορούν να ξεκινήσουν και με συμβουλευτική γονέων.
Χρειάζεται να βλέπω και γιατρό και διαιτολόγο;
Ναι. Η νευρική ανορεξία επηρεάζει το σώμα, γι' αυτό η ψυχοθεραπεία πηγαίνει μαζί με την ιατρική παρακολούθηση και τη διατροφική καθοδήγηση από διαιτολόγο.[3][4] Συνεργαζόμαστε μαζί τους, με τη συγκατάθεσή σου.
Πώς κλείνω μια πρώτη συνεδρία;
Online, μέσα από το σύστημα κρατήσεων: διαλέγεις διαθέσιμη ημέρα και ώρα και πληρώνεις online. Κάθε συνεδρία διαρκεί 45 λεπτά και κοστίζει 45 €· δες όλες τις τιμές.
Χρειάζεσαι άμεση βοήθεια;
Αν εσύ ή κάποιος δικός σου βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, κάλεσε 112 (Ευρωπαϊκός Αριθμός Έκτακτης Ανάγκης) ή ΕΚΑΒ 166. Αν έχεις σκέψεις αυτοκτονίας: 1018, Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία (ΚΛΙΜΑΚΑ), 24 ώρες, 7 ημέρες, με αστική χρέωση. Για ψυχολογική στήριξη: 10306, Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης, 24ωρη, δωρεάν και ανώνυμα. Η ψυχοθεραπεία δεν υποκαθιστά την ιατρική ή ψυχιατρική φροντίδα όπου αυτή χρειάζεται.
Ένας νέος χάρτης, με ομάδα δίπλα σου
Ο χάρτης της διαταραχής δεν είναι ο μόνος δρόμος. Ένας νέος χάρτης χαράζεται σιγά σιγά, με τον γιατρό, τον διαιτολόγο και εμάς δίπλα σου, και στην πρώτη συνεδρία παίρνουμε το ιστορικό σου, κάνουμε μια αρχική αξιολόγηση και σχεδιάζουμε μαζί το πλάνο συνεργασίας, online ή στην Πάτρα.
Κλείσε την πρώτη συνεδρίαΠηγές
- NHS. Overview: Anorexia nervosa. National Health Service (UK). nhs.uk
- NHS. Symptoms: Anorexia nervosa. National Health Service (UK). nhs.uk
- NHS. Treatment: Anorexia nervosa. National Health Service (UK). nhs.uk
- National Institute for Health and Care Excellence (NICE). Eating disorders: recognition and treatment (NG69). NICE, 2017, updated 2020. nice.org.uk
- Royal College of Psychiatrists. Medical emergencies in eating disorders (MEED): Guidance on recognition and management (CR233). RCPsych, 2022. rcpsych.ac.uk
- MedlinePlus Medical Encyclopedia. Anorexia. U.S. National Library of Medicine, reviewed 2026. medlineplus.gov
- MedlinePlus Medical Encyclopedia. Appetite - decreased. U.S. National Library of Medicine, reviewed 2024. medlineplus.gov
- National Institute of Mental Health (NIMH). Eating Disorders: About More Than Food. NIH, 2024. nimh.nih.gov
- Eddy KT, Tabri N, Thomas JJ, et al. Recovery From Anorexia Nervosa and Bulimia Nervosa at 22-Year Follow-Up. Journal of Clinical Psychiatry, 2017;78(2):184-189. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
- Austin A, Anderson AG, Lee J, et al. Efficacy of Eating Disorder Focused Family Therapy for Adolescents With Anorexia Nervosa: A Systematic Review and Meta-Analysis. International Journal of Eating Disorders, 2025;58(1):3-36. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
- Smith AR, Zuromski KL, Dodd DR. Eating disorders and suicidality: what we know, what we don't know, and suggestions for future research. Current Opinion in Psychology, 2018;22:63-67. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
