Το παιδί σας ξεσπά κάθε βράδυ στο μπάνιο, αρνείται να πάει σχολείο, κλείνεται στο δωμάτιο ή απλώς «δεν είναι ο εαυτός του» εδώ και καιρό. Κάποια στιγμή, σχεδόν κάθε γονιός πληκτρολογεί την ίδια ερώτηση: χρειάζεται το παιδί μου παιδοψυχολόγο; Ή μήπως αυτό που χρειάζεται πρώτα είναι να πάρω εγώ βοήθεια για το πώς να το στηρίξω;
Σε αυτόν τον οδηγό, γραμμένο για γονείς, εξηγούμε με απλά λόγια ποιος κάνει τι: ο παιδίατρος, ο παιδοψυχίατρος, οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας που αξιολογούν και δουλεύουν απευθείας με παιδιά, και η συμβουλευτική γονέων, που δουλεύει με εσάς. Θα βρείτε έναν πίνακα «τι σας απασχολεί, ποιο είναι το πρώτο βήμα», τα σημάδια που δεν περιμένουν, και πώς τα δύο μπορούν να γίνουν παράλληλα.
Βασικά Σημεία
- Για τις περισσότερες ανησυχίες, το πρώτο και πιο ουδέτερο βήμα είναι μια κουβέντα με τον παιδίατρο, που γνωρίζει το παιδί συνολικά.
- Ο παιδοψυχίατρος είναι γιατρός: κάνει αξιολόγηση και διάγνωση και, όπου χρειάζεται, συνταγογραφεί φάρμακα. Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας παιδιών αξιολογούν και δουλεύουν απευθείας με το παιδί.
- Η συμβουλευτική γονέων δουλεύει με εσάς: κατανόηση της συμπεριφοράς, όρια, επικοινωνία και το δικό σας άγχος. Οι παρεμβάσεις μέσω των γονέων έχουν καλή ερευνητική τεκμηρίωση για τις δυσκολίες συμπεριφοράς.
- Τα δύο δεν αποκλείονται: συχνά η αξιολόγηση του παιδιού και η στήριξη του γονιού προχωρούν παράλληλα.
- Αν το παιδί ή ο έφηβος μιλά για αυτοτραυματισμό ή αυτοκτονία, δεν περιμένετε: καλέστε 112 ή ΕΚΑΒ 166, και για στήριξη 1018 ή 10306.
Παιδοψυχολόγος, παιδοψυχίατρος, παιδίατρος: ποιος κάνει τι
Οι τίτλοι μπερδεύουν, και είναι λογικό. Στην Ελλάδα, η λέξη «παιδοψυχολόγος» χρησιμοποιείται καθημερινά για κάθε επαγγελματία που ασχολείται με την ψυχολογική υγεία των παιδιών, ενώ στην πράξη πίσω της κρύβονται διαφορετικές ειδικότητες με διαφορετικό ρόλο. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής, στον οδηγό της για γονείς, προτείνει να ξεκινάτε από τον παιδίατρο, ο οποίος μπορεί να κρίνει αν μια εξειδικευμένη εκτίμηση θα βοηθούσε το παιδί σας.[1] Αν θέλετε μια γενικότερη εικόνα για τους τίτλους στους ενήλικες, δείτε τον οδηγό για τη διαφορά ψυχοθεραπευτή και ψυχιάτρου.
Παιδίατρος
Ο φυσικός σας σύμμαχος και το πρώτο ουδέτερο βήμα. Βλέπει το παιδί ολόκληρο, αποκλείει σωματικά αίτια (για παράδειγμα σε πονοκεφάλους ή κοιλόπονους χωρίς εξήγηση) και, κατά την ΑΑΡ, βοηθά το παιδί να διαχειριστεί συμπτώματα και στρες και μπορεί να προτείνει επίσκεψη σε ειδικό.[1]
Παιδοψυχίατρος
Ιατρική ειδικότητα. Οι παιδοψυχίατροι είναι γιατροί εκπαιδευμένοι να διαγιγνώσκουν και να θεραπεύουν συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες και ψυχιατρικές διαταραχές, και μπορούν να συνταγογραφήσουν φάρμακα όταν χρειάζεται.[1]
Επαγγελματίες ψυχικής υγείας παιδιών
Αυτό που οι περισσότεροι γονείς εννοούν με τη λέξη «παιδοψυχολόγος»: ειδικοί με εκπαίδευση στην αξιολόγηση και τη δουλειά με παιδιά. Μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση περιλαμβάνει συνέντευξη με τους γονείς, πληροφορίες από το σχολείο και, αν χρειάζεται, συνάντηση με το ίδιο το παιδί.[2]
Συμβουλευτική γονέων
Η δουλειά γίνεται με εσάς, τον γονιό: τι «λέει» η συμπεριφορά του παιδιού, πώς βάζετε όρια, πώς μιλάτε, πώς συμφωνείτε ως γονείς, πώς φροντίζετε το δικό σας άγχος. Το NIMH αναφέρει τη στήριξη των γονέων ως μία από τις μορφές βοήθειας, με νέες στρατηγικές για τα δύσκολα συναισθήματα και τη συμπεριφορά.[2]
Η διαφορά, με μια φράση: η αξιολόγηση και η θεραπευτική δουλειά με το παιδί εστιάζουν στο παιδί· η συμβουλευτική γονέων εστιάζει σε εσάς και στο πώς λειτουργεί το σπίτι γύρω από το παιδί. Και τα δύο έχουν θέση, συχνά την ίδια χρονιά.
Τι είναι η συμβουλευτική γονέων και τι δείχνει η έρευνα
Η συμβουλευτική γονέων είναι ένας χώρος όπου ο γονιός, ή και οι δύο γονείς μαζί, μπορούν να καταλάβουν τι συμβαίνει, να δοκιμάσουν συγκεκριμένους τρόπους να αντιδρούν και να πάρουν στήριξη για τη δική τους κούραση. Δεν πρόκειται για «μάθημα καλής ανατροφής» ούτε για κριτική. Ξεκινά από την πραγματική καθημερινότητα της οικογένειάς σας.
Γιατί η δουλειά με τον γονιό μετρά
Οι δυσκολίες συμπεριφοράς στα παιδιά, όπως τα έντονα ξεσπάσματα, η άρνηση και η επιθετικότητα, είναι ακριβώς το πεδίο όπου η δουλειά μέσω των γονέων έχει την πιο σταθερή τεκμηρίωση. Το βρετανικό NICE, στην κατευθυντήρια γραμμή του για τη συμπεριφορά που προκαλεί ανησυχία, συνιστά προγράμματα εκπαίδευσης γονέων, ομαδικά ή ατομικά, για τους γονείς παιδιών 3 έως 11 ετών με σοβαρές δυσκολίες συμπεριφοράς ή υψηλό κίνδυνο να τις αναπτύξουν, και σημειώνει ότι τα φάρμακα δεν ενδείκνυνται για τη συνήθη διαχείριση αυτών των δυσκολιών.[3]
Μια μετα-μετα-ανάλυση 26 μετα-αναλύσεων, για παιδιά κάτω των 13 ετών με εξωτερικευμένες δυσκολίες συμπεριφοράς, βρήκε μέτρια και σταθερή στον χρόνο βελτίωση της συμπεριφοράς του παιδιού μετά από παρεμβάσεις μέσω των γονέων.[4] Μια δεύτερη ανάλυση της ίδιας ομάδας έδειξε μέτρια βελτίωση και στον τρόπο που οι γονείς ασκούν τον ρόλο τους και αντιλαμβάνονται το παιδί, ενώ οι επιδράσεις στην ψυχική υγεία των γονέων ήταν μικρές και μόνο εν μέρει σημαντικές.[5] Γι' αυτό, όταν το δικό σας άγχος ή η εξάντληση είναι μεγάλα, αξίζει να δουλευτούν και αυτά χωριστά, όχι μόνο οι τεχνικές.
Τα ευρήματα αυτά αφορούν κυρίως συγκεκριμένα, δομημένα προγράμματα για δυσκολίες συμπεριφοράς. Δεν σημαίνουν ότι η συμβουλευτική γονέων αντικαθιστά την αξιολόγηση του παιδιού όταν υπάρχουν σοβαρά ή επίμονα συμπτώματα.
Με τι ασχολείται συνήθως
- Καθημερινά «πεδία μάχης»: ύπνος, φαγητό, οθόνες, διάβασμα, πρωινό ξύπνημα.
- Όρια με σταθερότητα και ζεστασιά, χωρίς ξύλο και φωνές. Ο οδηγός «Φωνάζω στο παιδί μου» δίνει μια πρώτη ιδέα.
- Μεταβάσεις: νέο αδελφάκι, μετακόμιση, αλλαγή σχολείου, χωρισμός. Δείτε και τον οδηγό για το διαζύγιο και τα παιδιά.
- Το δικό σας στρες, η ενοχή και η εξουθένωση του γονιού.
- Συνεννόηση ανάμεσα στους γονείς, ακόμη κι όταν δεν ζουν μαζί.
Παιδοψυχολόγος ή συμβουλευτική γονέων: το πρώτο βήμα ανάλογα με την ανησυχία
Ο πίνακας δεν είναι διαγνωστικό εργαλείο. Είναι ένας πρακτικός οδηγός για το από πού να ξεκινήσετε. Σε κάθε αμφιβολία, ο παιδίατρος είναι μια σίγουρη πρώτη στάση.
| Τι σας απασχολεί | Πρώτο βήμα | Τι μπορεί να ακολουθήσει |
|---|---|---|
| Ανησυχία για την ανάπτυξη (λόγος, κίνηση, ορόσημα) ή σωματικά συμπτώματα χωρίς εξήγηση, όπως συχνοί πονοκέφαλοι ή κοιλόπονοι | Παιδίατρος | Εκτίμηση από ειδικό, αν ο παιδίατρος το κρίνει[1][2] |
| Επίμονα και έντονα συμπτώματα: μεγάλη πτώση στο σχολείο, συνεχής φόβος ή θλίψη, απώλεια δεξιοτήτων που είχε[10], εφιάλτες που επιμένουν, ανησυχητικές σκέψεις ή συμπεριφορές | Παιδίατρος ή παιδοψυχίατρος, χωρίς αναμονή | Ολοκληρωμένη αξιολόγηση του παιδιού· στήριξη του γονιού παράλληλα[6] |
| Λόγια ή πράξεις αυτοτραυματισμού, απειλές να βλάψει τον εαυτό του ή άλλους | Τώρα: 112 / ΕΚΑΒ 166 σε άμεσο κίνδυνο, 1018 ή 10306 για στήριξη, και άμεση επικοινωνία με γιατρό | Επείγουσα εκτίμηση και σχέδιο ασφάλειας[6][9] |
| Καθημερινή συμπεριφορά, ξεσπάσματα, άρνηση, όρια, ζήλια ανάμεσα στα αδέλφια | Συμβουλευτική γονέων | Αν τα ξεσπάσματα είναι πολύ συχνά ή επιθετικά, και κουβέντα με τον παιδίατρο |
| Χωρισμός, μετακόμιση, νέο μωρό, πένθος στην οικογένεια | Συμβουλευτική γονέων | Αξιολόγηση του παιδιού, αν οι δυσκολίες επιμένουν |
| Εξάντληση, θυμός ή ενοχή του γονιού | Συμβουλευτική γονέων ή ατομική ψυχοθεραπεία για εσάς | Ιατρική εκτίμηση, αν υπάρχουν σημάδια κατάθλιψης |
| Έφηβος που απομονώνεται, αγχώνεται ή συγκρούεται συχνά | Συμβουλευτική εφήβων και στήριξη του γονιού· για ανήλικους, επικοινωνήστε πρώτα με το κέντρο | Παιδίατρος ή παιδοψυχίατρος, αν τα συμπτώματα είναι έντονα ή υπάρχει κίνδυνος |
Για ειδικά θέματα, έχουμε γράψει χωριστούς οδηγούς για γονείς: άγχος και κρίσεις πανικού στα παιδιά, κατάθλιψη σε παιδιά και εφήβους και συμπεριφορά παιδιού 2 ετών.
Πότε πάμε το παιδί σε ψυχολόγο ή ψυχίατρο: σημάδια που αξίζει να δείτε
Κάθε παιδί περνά δύσκολες φάσεις, και πολλές από αυτές είναι αναμενόμενες για την ηλικία. Το NIMH, στο φυλλάδιο με τον εύγλωττο τίτλο «Είναι απλώς μια φάση;», προτείνει να μιλήσετε πρώτα με όσους βλέπουν συχνά το παιδί, όπως οι εκπαιδευτικοί, και στη συνέχεια με τον παιδίατρο, περιγράφοντας τι έχετε παρατηρήσει.[2]
Σε μικρότερα παιδιά
Σύμφωνα με το NIMH, μια αξιολόγηση μπορεί να βοηθήσει όταν ένα μικρότερο παιδί:[2]
- έχει συχνά ξεσπάσματα ή είναι ευερέθιστο τον περισσότερο καιρό·
- μοιάζει συχνά φοβισμένο ή ανήσυχο·
- παραπονιέται συχνά για κοιλόπονο ή πονοκέφαλο χωρίς γνωστή ιατρική αιτία·
- κοιμάται πολύ λίγο ή πάρα πολύ, έχει συχνούς εφιάλτες ή νυστάζει τη μέρα·
- δυσκολεύεται να κάνει φίλους ή δεν ενδιαφέρεται να παίξει με άλλα παιδιά·
- επαναλαμβάνει πράξεις ή ελέγχει πράγματα ξανά και ξανά από φόβο ότι θα συμβεί κάτι κακό.
Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδοψυχιατρικής και Ψυχιατρικής Εφήβων (AACAP) προσθέτει την έντονη πτώση στη σχολική επίδοση, την επίμονη άρνηση να πάει σχολείο λόγω έντονου άγχους, την επίμονη ανυπακοή ή επιθετικότητα για περισσότερο από 6 μήνες και τις απειλές να βλάψει τον εαυτό του.[6]
Σε μεγαλύτερα παιδιά και εφήβους
Το NIMH αναφέρει την απώλεια ενδιαφέροντος για όσα το παιδί αγαπούσε, τη χαμηλή ενέργεια, την απομόνωση από φίλους και οικογένεια, τις υπερβολικές δίαιτες ή τον φόβο να πάρει βάρος, τη χρήση ουσιών, τις ριψοκίνδυνες συμπεριφορές, τον αυτοτραυματισμό και τις σκέψεις αυτοκτονίας.[2] Η AACAP προσθέτει τις έντονες αλλαγές στον ύπνο και στο φαγητό και τις έντονες εναλλαγές διάθεσης.[6]
Μια λίστα δεν βάζει ταμπέλες. Αν όμως αναγνωρίζετε το παιδί σας σε αρκετά από αυτά τα σημεία, και διαρκούν, μια κουβέντα με τον παιδίατρο ή τον παιδοψυχίατρο είναι φροντίδα, όχι υπερβολή. Συχνά η απάντηση είναι καθησυχαστική· και όταν δεν είναι, όσο νωρίτερα ξέρετε, τόσο καλύτερα.
Ό,τι αφορά αυτοτραυματισμό ή αυτοκτονία δεν περιμένει
Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής τονίζει ότι οι σκέψεις ή οι πράξεις αυτοκτονίας δεν πρέπει ποτέ να αγνοούνται, και ότι ο γονιός επικοινωνεί αμέσως με γραμμή κρίσης και με τον γιατρό του παιδιού.[9] Στην Ελλάδα: 112 ή ΕΚΑΒ 166 σε άμεσο κίνδυνο, 1018 για παρέμβαση στην αυτοκτονία και 10306 για ψυχοκοινωνική στήριξη (λεπτομέρειες στο πλαίσιο πιο κάτω).
Αξιολόγηση του παιδιού και συμβουλευτική γονέων παράλληλα
Πολλοί γονείς νομίζουν ότι πρέπει να διαλέξουν: ή το παιδί σε ειδικό ή εγώ σε συμβουλευτική. Στην πράξη, οι δύο δρόμοι συχνά συναντιούνται. Το NIMH αναφέρει ότι, ανάλογα με την αξιολόγηση, η βοήθεια μπορεί να περιλαμβάνει ψυχοθεραπεία, φάρμακα όπου χρειάζονται, οικογενειακή συμβουλευτική και στήριξη των γονέων, με ατομικές ή ομαδικές συναντήσεις.[2]
Πώς μοιάζει στην πράξη
- Ο παιδίατρος ή ο παιδοψυχίατρος εκτιμά το παιδί, αποκλείει ιατρικά αίτια και αποφασίζει αν χρειάζεται φαρμακευτική αγωγή. Η απόφαση για φάρμακα είναι πάντα του γιατρού.
- Ο επαγγελματίας ψυχικής υγείας παιδιών δουλεύει με το παιδί, ανάλογα με την ηλικία και τη δυσκολία.
- Η συμβουλευτική γονέων σας βοηθά να μεταφέρετε στο σπίτι όσα προτείνονται, να κρατάτε σταθερά όρια, να μιλάτε με το σχολείο και να αντέχετε την περίοδο χωρίς να εξαντληθείτε.
Όταν συμβαίνουν παράλληλα, βοηθά να ξέρει ο καθένας τι γίνεται στα άλλα «δωμάτια». Με τη συγκατάθεσή σας, η επικοινωνία ανάμεσα στους επαγγελματίες κάνει τη βοήθεια πιο συνεκτική. Για πρακτικές ιδέες στο μεταξύ, δείτε τον οδηγό για την υποστήριξη γονέων.
Δημόσιες υπηρεσίες ψυχικής υγείας για παιδιά και εφήβους
Εκτός από τους ιδιώτες, υπάρχουν και δημόσιες δομές. Ο «Χάρτης Ψυχικής Υγείας» του Υπουργείου Υγείας σας επιτρέπει να αναζητήσετε μονάδες ψυχικής υγείας ανά περιφέρεια και τύπο μονάδας, ανάμεσά τους τα «Κοινοτικά Κέντρα Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων» και τα «Κέντρα Ψυχικής Υγείας με παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες», καθώς και τους Τομείς Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων.[7]
Ο χάρτης είναι ένα καλό σημείο για να βρείτε τι υπάρχει κοντά σας. Οι χρόνοι αναμονής και οι διαδικασίες διαφέρουν από μονάδα σε μονάδα, γι' αυτό αξίζει να τηλεφωνήσετε και να ρωτήσετε. Για μια γενικότερη εικόνα των επιλογών χαμηλού κόστους, δείτε τον οδηγό για τη δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη.
Όταν το παιδί είναι έφηβος: συμβουλευτική εφήβων και στήριξη του γονιού
Η εφηβεία είναι περίοδος μεγάλων αλλαγών και ευαλωτότητας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι, παγκοσμίως, ένας στους επτά νέους 10 έως 19 ετών ζει με κάποια ψυχική διαταραχή, με την κατάθλιψη, το άγχος και τις διαταραχές συμπεριφοράς ανάμεσα στις κύριες αιτίες, και ότι η αυτοκτονία είναι η τρίτη αιτία θανάτου για τους 15 έως 29 ετών. Τονίζει επίσης τη σημασία ενός προστατευτικού και υποστηρικτικού περιβάλλοντος στην οικογένεια, στο σχολείο και στην κοινότητα.[8]
Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής προτείνει να ανοίξετε μια κουβέντα με τον έφηβο χωρίς κριτική και να μιλήσετε με τον παιδίατρο όταν βλέπετε αλλαγές στον ύπνο, στο βάρος ή στο φαγητό, απομάκρυνση από φίλους και οικογένεια, απώλεια ενδιαφέροντος ή επίμονη ανησυχία.[9]
Στους εφήβους, ο ίδιος ο νέος μπορεί να έχει τον δικό του χώρο. Η συμβουλευτική εφήβων δίνει στον έφηβο ένα σταθερό, εμπιστευτικό πλαίσιο για το άγχος, τις σχέσεις, το σχολείο και την εικόνα του εαυτού, ενώ ο γονιός μπορεί παράλληλα να έχει δικές του συναντήσεις συμβουλευτικής. Για ανήλικους, το πρώτο βήμα είναι να επικοινωνήσετε μαζί μας, ώστε να συζητήσουμε την κατάσταση και τη συγκατάθεση των γονέων πριν από οποιαδήποτε κράτηση. Περισσότερα στη σελίδα για την ψυχολογική υποστήριξη εφήβων.
Πώς βοηθάμε τους γονείς στο Art of Mind
Στο Art of Mind στηρίζουμε τους γονείς μέσα από τη συμβουλευτική γονέων και τους εφήβους μέσα από τη συμβουλευτική εφήβων. Με τον γονιό δουλεύουμε την κατανόηση της συμπεριφοράς του παιδιού, τα όρια, την επικοινωνία, τη συνεργασία με το σχολείο και τον άλλο γονιό, και το δικό σας στρες. Βοηθάμε επίσης να ξεκαθαρίσετε πότε μια ιατρική εκτίμηση από τον παιδίατρο ή τον παιδοψυχίατρο είναι το επόμενο σωστό βήμα, και να την οργανώσετε με ηρεμία.
Η πρώτη συνεδρία είναι κλινική: παίρνουμε το ιστορικό, κάνουμε μια αρχική αξιολόγηση και σχεδιάζουμε μαζί ένα πλάνο συνεργασίας. Αξιοποιούμε, όπου βοηθά, και τεχνικές της γνωσιακής-συμπεριφορικής προσέγγισης, όπως η καταγραφή του τι προηγείται μιας δύσκολης στιγμής στο σπίτι και η αλλαγή των σκέψεων που ανεβάζουν τη δική σας ένταση.
Βιοθυμική Ψυχοθεραπεία & Κλινική Ύπνωση
Μια βραχεία, ολιστική προσέγγιση που δουλεύει με τη σκέψη, το συναίσθημα και το σώμα. Για τον γονιό που κουβαλά ενοχή, άγχος ή εξάντληση, η βαθιά χαλάρωση της κλινικής ύπνωσης, ως εργαλείο μέσα στη μέθοδο, βοηθά να ξαναβρεί την ηρεμία του και να δει τα μοτίβα που φέρνει από τη δική του οικογένεια. Η μέθοδος
Συνθετική Συμβουλευτική
Εξατομικευμένη, δομημένη στήριξη με εφαρμόσιμα εργαλεία: ρουτίνες, συνεπή όρια, τι λέτε τη δύσκολη στιγμή, πώς μιλάτε με τον έφηβο, πώς συμφωνείτε με τον άλλο γονιό και πώς προετοιμάζετε μια επίσκεψη στον γιατρό. Η μέθοδος
Online ή στην Πάτρα
Οι συνεδρίες γίνονται online σε όλη την Ελλάδα και για Έλληνες του εξωτερικού, ώστε να χωρούν στο πρόγραμμα της οικογένειας, ή δια ζώσης στην Πάτρα, Κορίνθου 288. Η τιμή είναι 45 € για 45 λεπτά.
Τα αποτελέσματα διαφέρουν από οικογένεια σε οικογένεια· επανεξετάζουμε τακτικά μαζί σας την πορεία.
Συχνές ερωτήσεις
Πότε πάμε το παιδί σε παιδοψυχολόγο;
Όταν οι δυσκολίες είναι επίμονες, έντονες ή επηρεάζουν το σχολείο, τον ύπνο, τις φιλίες ή την καθημερινότητα. Ξεκινήστε από τον παιδίατρο, που μπορεί να κρίνει αν χρειάζεται εξειδικευμένη αξιολόγηση.[1][2]
Ποια είναι η διαφορά παιδοψυχολόγου και παιδοψυχιάτρου;
Ο παιδοψυχίατρος είναι γιατρός: διαγιγνώσκει και θεραπεύει και μπορεί να συνταγογραφήσει φάρμακα.[1] Οι υπόλοιποι επαγγελματίες ψυχικής υγείας παιδιών αξιολογούν και δουλεύουν με το παιδί χωρίς φάρμακα.
Μπορώ να ξεκινήσω από τη συμβουλευτική γονέων;
Ναι, για καθημερινές δυσκολίες συμπεριφοράς, όρια, μεταβάσεις στην οικογένεια ή τη δική σας εξάντληση. Αν υπάρχουν σοβαρά ή επίμονα συμπτώματα, η ιατρική εκτίμηση γίνεται παράλληλα. Δείτε τη συμβουλευτική γονέων.
Βοηθά πραγματικά η δουλειά με τους γονείς;
Για τις δυσκολίες συμπεριφοράς, οι παρεμβάσεις μέσω των γονέων δείχνουν μέτρια, σταθερή στον χρόνο βελτίωση της συμπεριφοράς του παιδιού.[4] Το NICE τις συνιστά για γονείς παιδιών 3 έως 11 ετών με σοβαρές δυσκολίες συμπεριφοράς.[3]
Υπάρχουν δημόσιες υπηρεσίες για παιδιά και εφήβους;
Ναι. Στον Χάρτη Ψυχικής Υγείας του Υπουργείου Υγείας μπορείτε να αναζητήσετε, ανά περιφέρεια, κοινοτικά κέντρα ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων και κέντρα με παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες.[7]
Ο έφηβος μπορεί να έχει δικές του συνεδρίες;
Ναι, μέσα από τη συμβουλευτική εφήβων. Για ανήλικους, επικοινωνήστε πρώτα μαζί μας στη σελίδα επικοινωνίας, ώστε να συζητήσουμε την κατάσταση και τη συγκατάθεση των γονέων.
Πώς κλείνω μια πρώτη συνεδρία συμβουλευτικής γονέων;
Online, μέσα από το σύστημα κρατήσεων: επιλέγετε διαθέσιμη ημέρα και ώρα και πληρώνετε online. Η πρώτη συνεδρία κοστίζει 45 € για 45 λεπτά· δείτε όλες τις τιμές.
Χρειάζεστε άμεση βοήθεια;
Αν το παιδί σας, εσείς ή κάποιος άλλος βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, καλέστε 112 (Ευρωπαϊκός Αριθμός Έκτακτης Ανάγκης). Για ιατρική βοήθεια: ΕΚΑΒ 166. Αν το παιδί ή ο έφηβος μιλά για αυτοτραυματισμό ή αυτοκτονία, ή αν εσείς έχετε τέτοιες σκέψεις: 1018, Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία (ΚΛΙΜΑΚΑ), 24 ώρες, 7 ημέρες, με αστική χρέωση. Για να μιλήσετε με κάποιον τώρα: 10306, Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης, 24ωρη, δωρεάν και ανώνυμα. Η ψυχοθεραπεία δεν υποκαθιστά την ιατρική ή ψυχιατρική φροντίδα όπου αυτή χρειάζεται.
Ξεκινήστε από εσάς: μια πρώτη συνεδρία συμβουλευτικής γονέων
Στην πρώτη συνεδρία παίρνουμε το ιστορικό, κάνουμε μια αρχική αξιολόγηση και σχεδιάζουμε μαζί το πλάνο συνεργασίας, χωρίς κριτική. 45 λεπτά, online ή στην Πάτρα.
Κλείστε την πρώτη συνεδρίαΠηγές
- American Academy of Pediatrics. Mental & Behavioral Health Specialists: A Parent's Guide. HealthyChildren.org, 2025. healthychildren.org
- National Institute of Mental Health. Children and Mental Health: Is This Just a Stage? NIH Publication No. 24-MH-8085, 2024. nimh.nih.gov
- National Institute for Health and Care Excellence. Antisocial behaviour and conduct disorders in children and young people: recognition and management (CG158). 2013, τελευταία ενημέρωση 2017. nice.org.uk
- Mingebach T, Kamp-Becker I, Christiansen H, Weber L. Meta-meta-analysis on the effectiveness of parent-based interventions for the treatment of child externalizing behavior problems. PLoS One, 2018;13(9):e0202855. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
- Weber L, Kamp-Becker I, Christiansen H, Mingebach T. Treatment of child externalizing behavior problems: a comprehensive review and meta-meta-analysis on effects of parent-based interventions on parental characteristics. European Child & Adolescent Psychiatry, 2019;28(8):1025-1036. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
- American Academy of Child and Adolescent Psychiatry. When To Seek Help For Your Child. Facts for Families No. 24, 2017. aacap.org
- Υπουργείο Υγείας. Χάρτης Ψυχικής Υγείας: Μονάδες Ψυχικής Υγείας. 2026. mhealthmaps.moh.gov.gr
- World Health Organization. Mental health of adolescents. Fact sheet, 2025. who.int
- American Academy of Pediatrics. Teen Mental Health: How to Know When Your Child Needs Help. HealthyChildren.org, 2025. healthychildren.org
- Centers for Disease Control and Prevention. Milestones by 2 Years. Learn the Signs. Act Early, 2026. cdc.gov
